Rustig in Golden, hoodoos en een reisdag

Donderdag hadden we geen plannen. Het is duidelijk dat de kleuter, die overigens een goede reiziger blijkt te zijn, ook erg blij wordt van een dagje ‘thuis’.

Er was wederom regen voorspeld, dus ’s ochtends deden we wat spelletjes en deden we rustig aan. Daarna reden we naar Golden voor boodschappen en om te lunchen. Dit deden we bij Bluebird café, een niet zo gezellig ogend tentje dat wel heel lekker eten had. Een aanrader.

‘S Middags gingen we weer in bad en deden we nog meer spelletjes.

Vrijdag kon ik uitslapen (en ja, in de vakantie kan dat in principe altijd, ware het niet dat ik niet zo’n slaper ben) en wilden we graag de Hoodoos zien. Op veel plekken in Canada zijn deze te vinden, in min of meerdere mate, maar voor de Rockies zijn ze vrij uitzonderlijk. De wandeling ging over een rivier (de kleuter vond het prachtig) en vervolgens over een steil pad door een enige jaren geleden afgebrand bos. Na zo’n 350m. stijgen waren we boven. Erg leuk om zoiets te zien. Heel wat anders dan wandelen naar een waterval. M had pech, de kleuter zat het grootste deel van de tijd op z’n rug. We lunchten op het hoogste punt en terug bij de rivier klooiden we nog wat met stenen.

Vandaag, zaterdag, was weer een reisdag. We zijn naar Drumheller gereden. Daarover een andere keer meer, maar het landschap veranderde dramatisch tijdens de rit. Van bergen naar akkerland. Van hoog naar vlak. Ook weer erg leuk om te zien. Ik denk dat het een goede keuze is geweest om nog een paar dagen wat anders te doen dan bergen. We zullen zien!

Advertenties

Slecht weer? In Yoho

Maandag was minder weer voorspeld dus deden we rustig aan. Buiten was het ook rustig, maar ik besloot toch eerst pannenkoeken te bakken. En veel, dus dan ben je zo 1,5 uur bezig met een gedeukte pan. Daarna zijn we naar Golden gereden. Bij de toeristen info gaven ze wat aardige wandelingen aan waar onder een canyon, waar we dus meteen heen reden. Wel gaf de dame aan zeker bear spray aan te schaffen, iets wat we de hele vakantie nog niet nodig vonden. Maar met de grizzly’s hier, lijkt het toch relevant en zo geschiedde. De wandeling zelf had een veel te steile instap en was verder niet spectaculair. Aardig uitzicht, veel bos, kans op beren en fietsers, niet ideaal voor wandelaars. Toen we bijna op het verste punt waren, begon het te regenen. En. Daarna op de terugweg te onweren en te hagelen. Niet mijn ding. Ik was blij dat we weer terug waren.

We dronken daarna heerlijke koffie in Golden en deden boodschappen. En thuis deden we nog een paar potjes ‘Wie is het’. Hopelijk hebben we die thuis ook nog liggen, groot succes.

Yoho national park

Wat fijn, weer een locatie met licht! Wel met matige WiFi, maar je kan niet alles hebben. Dit keer zitten we aan de rand van Yoho national park en het blijkt het wandel walhalla te zijn. De weersvoorspellingen zijn echter iets minder, dus we kijken het per dag aan.

Zaterdag was onze reisdag. We gingen bijtijds weg en via de bakker (koffie, brood en kaneelbroodjes) reden we de Icefields parkway op. Na ca. een uur rijden, gingen we even kijken bij de Sunwapta Falls. Wel aardig, niet bijzonder.

Ca 1,5 uur later stopten we voor een wandeling van ca. 1,5 uur naar Parker Ridge met de kleuter op de rug. Even flink stijgen en dan heb je mooi uitzicht over de Satchkewan gletsjer. Zeer de moeite waard.

Daarna hebben we ons opgewarmd in de auto met ons verse brood met ham en zijn we weer doorgereden. Onderweg zijn we nog gestopt bij Bow Lake, waar de koffie en warme choco ons goed smaakte. Daarna reden we door naar onze locatie in Yoho national park. Een fikse blokhut, fijn, met grote ramen en veel ruimte! M kookte nog wat en we zaten zelfs nog even in de zon.

Zondag wilden we eerst wat wandelinfo halen, dus reden we eerst naar het informatie centrum in Field. Daar stelden ze ons de wandeling voor die we eigenlijk al van plan waren en kreeg de kleuter van ons een ‘Bald Eagle’. We reden vervolgens door naar Emerald Lake, waar de arend/adelaar de rest van de dag omheen vloog. Het meer was geweldig blauw en de ronde er omheen mooi en rustgevend. Niet rustig overigens. Maar de kleuter vertederde iedereen met z’n arend (‘look’) en door zelf te lopen. Alleen op het laats ging hij bij M in de drager. We vonden een mooie lunch spot op een rots en speelden nog wat aan het uiteinde van het meer. Een Duitser zag ons lunchen en maakte nog een mooie foto. Daarna voetbalden we nog wat in de tuin en aten we van de bbq. Wat een fijne dag weer.

Laatste dag in Jasper

Eerst dachten we aan een wandeling bij de Miette Hot springs, maar na grondig lezen van de beschrijving besloten we dat we de kleuter vast geen plezier zouden doen met de hele dag alleen maar steil stijgen en dalen. Dus ging de wandeling vanuit huis naar Pyramid Lake. Het weer was veel grijzer dan verwacht, in eerste instantie, en het was koud. We liepen door het bos, dus veel foto’s maakten we niet.

Na twee uur, waarvan ik de kleuter ca. een uur gedragen heb, kwamen we bij Pyramid Lake. We hoopten op koffie, en die kregen we ook, maar wel ‘to go’ want het was 10.55u en het restaurant ging om 11.00u dicht…en het was koud buiten. Ik was niet heel blij. Maar goed, warme koffie helpt. We besloten door te lopen naar het eiland in het meer en dat was charmant.

Daarna bekeken we de route nog eens en we hadden nog wel fut om het rondje te verlengen. Dus niet twee uur terug, maar drie. Op een onverwacht uitkijkpunt gekomen, trok het open en werd het schitterend weer. De rest van de wandeling gaf eerst mooi uitzicht over Jasper en alle omliggende bergen. En daarna door niet te dicht begroeid bos. De kleuter liep weer veel en uiteindelijk zijn we 7 uur op pad geweest. We liepen 15 km waarvan hij er zeker 10 zelf gelopen moet hebben. We frisbeeden nog even en we topten dag af met een heerlijk (uit) etentje. Nu inpakken en naar bed. Morgen reizen we weer verder.

Afwisselende dagen in Jasper

Dinsdag was er flink veel regen voorspeld dus bleven we lekker in bed liggen. In onze kelder dringt geen licht door, dus het duurde even voor we doorhadden dat het eigenlijk prima weer was. We besloten naar wat meertjes te rijden voor een wandeling, maar daar aangekomen, begon het toch te regenen en zijn we doorgereden naar de Athabasca Falls. Verrassend leuk, met een klein wandelingetje (en veel toeristen).

Woensdag wisten we beter en ondanks de regenvoorspelling zijn we gewoon maar op pad gegaan. We haalden eerst een permit voor de Edith Cavell weg voor donderdag (in de rij bij de vvv) en reden vervolgens naar Maligne Lake waar we de ‘Bald Hills loop’ liepen. Eerst een saaie brandgang en daarna een leuker wandelpad door het bos. Halverwege begon het te regenen maar door de hoogte was het sneeuw. En die bleef liggen. Winterwonderland. De kleuter riep steeds ‘kijk een kerstboom’. Het uitzicht op,de top bestond uit wolk maar net er voor en er na hadden we zeker uitzicht op het meer en de bergen er omheen. De kleuter liep het grootste deel van de wandeling zelf, behalve het (ijskoude) stukje over de top. Het was wel zo koud dat we ons realiseerden geen handschoenen meegebracht te hebben. Die hebben we dus nog aan het eind van de dag gekocht. O ja, we reden eerst nog even verkeerd en troffen op de parkeerplaats waar we keerden een familie Elk (soort noord Amerikaans edelhert maar dan groter).

>

En vandaag, donderdag hadden we de permit om naar de Edith Cavell gletsjer te rijden. Ze geven permits uit ivm de beperkte hoeveelheid parkeerplaatsen op dit moment (2017). We hebben de langste route die er is, naar een mooi uitzichtpunt tegenover de gletsjer, gelopen. Wederom schitterend. Deze gletsjer is overigens (ook) in rap tempo aan het verdwijnen. De route was mooi, soms best steil, maar prima te doen. De kleuter had ons echter vanaf 4.45u wakker gehouden dus die sliep er doorheen. (Hij heeft wel iets zelf gelopen hoor). Thuisgekomen hadden we het vooral koud, maar uiteindelijk warmde de risotto van M ons op.

ó

De laatste dag in Whistler

Vandaag was alweer de laatste dag in Whistler. Het is erg warm en we hebben alles er uit gehaald wat er in zat. Het was leuk maar we kijken ook weer uit naar wat komen gaat. Vandaag deden we nog van alles. Eerst liepen we het pad naar de Trailwreck. In 1956 zijn er 7 wagons ontspoord en daar kan je heen. In het bos, tussen oude ceders en andere bomen, over een (nieuwe, in 2016 gebouwde) hangbrug zijn ze verstopt. De kleuter vond het briljant. Prima wandelingetje dat ons zo’n 5 kwartier bezig hield.

Vanmiddag winkelden we wat en slaagde M zowaar voor bergschoenen (een wonder in dit wielrendorp) en een fleecetrui. Ook bezochten we het Squamisch Lilwat Cultural centre. Een aanrader. We kregen iets van de geschiedenis mee van de aloude volken die hier wonen/woonden. Een aantal artefacten, oud en nieuwe maar vooral een schitterende film vertelt het verhaal van deze mensen.

Vanavond hadden we kaartjes voor het ‘feest’ op de berg (ja, all you can eat enzo), en het was een prima avond (en nee, we zouden het niet nog eens doen). De ribbetjes, garnalen en spruiten (gegrild) zijn echter zeer aan te raden. En het toetjesdessert ook. Het uitzicht was wederom fenomenaal.

Het echte (wandel)werk in Whistler

Nu hebben we alles gelopen wat er op de berg te lopen is. Tenminste, zonder tent en met kind. Gisteren, vrijdag, liepen we de High Note Trail op Whistler Mountain.

Eerst met de lift in Whistler dorp naar boven, waar bleek dat de volgende lift pas om 11.00u. open zou gaan (alhoewel meestal iets eerder). Vrij idioot mijn inziens, want zo heb je minder tijd voor de lange routes. Maar goed, het was niet anders dus dronken we een koffie. Met uitzicht op het hekje dat open moest gaan.

Boven gekomen, met de lift die eindelijk draaide, maakten we uiteraard DE foto met de Inukshuk.  Wat een schitterend uitzicht.

De High Note trail is een panorama wandeling met eerst een flink stuk dalen, dan weer wat stijgen, dalen en aan het eind stijgen. Maar steeds op/rondom de boomgrens en het uitzicht is onovertroffen.

De kleuter liep zo’n twee van de vijf uur zelf en had er lol in. Vooral het laatste half uur, rennend omhoog en wij er achteraan.

En we sloten uiteraard af met een biertje en een ijsje op een terras (in de schaduw dit keer, want de dag was weer zonovergoten).

De foto’s zitten wat door de war, maar volgens mij is het wel duidelijk dat het een geslaagde dag was.

Vandaag deden we wat rustiger aan. Er was een trailrun op de berg, dus we bleven in het dal. Eerst koffie met een blueberry donut. Toen via het bos op en neer naar Lost Lake (de kleuter trailrunde heen), waar we zwommen en frisbeeden. En ’s middags zwommen we in het zwembad van ons appartementengebouw. Ook helemaal prima dus. En de laatste foto is het uitzicht vanaf ons balkon…