Sneeuwschoenwandelen in de Valle Maira, Italië.

Vorig jaar werd het plan al geopperd en vorige week was het zo ver. We gingen met Anne van Galen van www.overdebergen.nl sneeuwschoenwandelen in de Valle Maira. Dit dal (met zijdalen) ligt in de Italiaanse Piemonte. De groep bestond uit een aantal mensen waarmee we ook vorig jaar een tocht gelopen hadden en het weerzien was erg leuk. Maar ook de nieuwe tochtgenoten pasten goed in de groep, dus het werd gezellig. Er stonden lange dagen en vele (hoogte)meters op het programma, maar daar tegenover stonden luxe refugio’s om te slapen, heerlijk eten en voortreffelijke wijn (uit de regio).

Een van onze tochtgenoten maakte dit overzicht (dank je wel!), zodat meteen duidelijk is welke afstand we hebben afgelegd. De meeste dagen stegen en daalden we minimaal 900 meter. En de laatste dag legden we zelfs 18 km af. Op papier is het de zwaarste tocht die we ooit gemaakt hebben op sneeuwschoenen, maar door de zon viel het in de praktijk erg mee.16992102_10155170903874180_2190575766607806445_oMaar ik zal jullie verder niet vermoeien met cijfertjes, het is veel leuker om te laten zien hoe mooi het daar is.

img_6702

Op zaterdag verzamelden we bij de Locanda degli Elfi in Preit, waar we nog in de zon een plaatselijk biertje dronken. Langzaam arriveerden ook onze tochtgenoten en spraken we de dag van de volgende dag door. Op zondag gingen we namelijk meteen 900 meter omhoog naar de Monte Giobert op 2439m.  Het was een mooie klim met de op top schitterend uitzicht, naar onder andere de Monte Viso. Wat fijn om weer op sneeuwschoenen te staan!

p1210391

Op maandag maakten we de eerste tocht met volle rugzak, we gingen naar het volgende zijdal en Refugio di Viviere. We liepen rustig omhoog en kwamen opeens een mooie open plek tegen. Omdat Anne ook yogatrekkings doet (in de zomer) leek het ons wel wat om yoga op sneeuwschoenen te promoten. Het wordt vast een hit!p1210434

Refugio di Viviere bleek een geweldige hut op een geweldige plek. Samen met nog drie tochtgenoten besloot ik (ingegeven door een kleine blessure) een dagje in/bij de hut te blijven op dinsdag. De rest liep een mooie wandeling en wij genoten van de zon en de koekjes (die ze heel lief kwamen brengen).dsc02283

Op woensdag waren we er weer helemaal klaar voor. Op naar de volgende hut in Saretto. Om er te komen gingen we ruim 1200 meter omhoog en omdat het zo lekker ging en we nog een ander leuk topje zagen (ja, ik hoor het mezelf zeggen…) pakten we die ook nog mee. Het uitzicht was geweldig, ik kan eigenlijk alleen nog maar in superlatieven schrijven. Bij aankomst in de locanda bleek dat, wegens een gesprongen waterleiding, een deel van de groep in een hoger gelegen dorp ondergebracht moest worden. Jammer, maar overkomelijk, zij konden er immers ook niets aan doen. p1210605

Hoog boven Saretto en Chiappera ligt een kom in de bergen waar we op donderdag heen gingen. Weer zo’n 1300 meter stijgen. Dit keer voelde de stijg wat langer en steiler dan de andere dagen en ik vond het pittig. Dat kruis waar we naar toe wilden, kwam maar niet in zicht voor mijn gevoel. Het kan natuurlijk ook gelegen hebben aan dat het weer wat meer begon om te slaan, er was opeens wind. Dat waren we niet gewend. Het levert echter wel mooie plaatjes op! p1210658

We aten onze lunch in de (gloednieuwe) Bivaccio Danilo Satore, waarvan eerst de deur uitgegraven moest worden. Bijzonder om een keer zo’n bivaccio van binnen te zien.           ’s Avonds sliepen we in de Scuola di Chiappera, wat weer zo’n fijne locatie bleek. Iedereen was aardig moe die avond, te zien aan alle rode wangen. Op vrijdag stond de laatste tocht op het programma, naar de Franse grens. Op papier was dit de zwaarste tocht, doordat hij lang was (18 km in totaal), maar de stijg was geleidelijk. Onderweg kwamen we gemzen tegen en keken we onze ogen uit in de mooie grote vallei die zo hoog boven het Valle Maira dal ligt. Op de grens met Frankrijk schreven we in het ‘col’ boek om daarna terug te keren naar de Scuola voor een laatste heerlijke maaltijd. Op zaterdag reden we vol verhalen terug naar Nederland. Al met al was het weer een geweldige week.dsc02513

 

Advertenties

Sneeuwschoenwandelen zonder sneeuw

Dit jaar gingen we voor ons doen laat in het jaar sneeuwschoenwandelen. De reden hiervan was, dat we dit wilden combineren met de ‘jonge gezinnenweek’ in ‘De berghut‘ in Rauris. Zo voorkwamen we gesleep met bedjes, verschoonkussens en dergelijke, zouden we gelijkgestemden ontmoeten en konden we toch ook dit jaar sneeuwschoenwandelen. Deze speciale themaweek in maart kwam ons het beste uit, dus zo kwam het.

Ik heb wel eens gehoord dat februari de beste tijd is voor sneeuwschoenwandelen. In december ligt er vaak geen sneeuw, in januari is het vaak te koud (ik herinner me de -17 van 2 jaar geleden nog levendig) en in maart kan de sneeuw uit het dal weg zijn. En juist ook wandelen in de dalen kan erg leuk zijn op sneeuwschoenen. Maar dat er zo weinig sneeuw zou liggen in maart hadden we niet verwacht, eigenlijk was het gewoon zomer (de 20 graden werd in het dal wel gehaald). Niets is zo veranderlijk als het weer. Klein detail: de zaterdag van ons vertrek is het weer gaan sneeuwen en lag er opeens weer zo’n 30 cm sneeuw in het dal).

Desalniettemin hebben we een heerlijke week gehad, die deels voelde als een voorproefje op de zomervakantie. Daarnaast is aan het eind van het dal van Rauris een gebied dat altijd net wat meer sneeuw pakt en dat, door de weinige sneeuw, nu goed te bereiken was met de auto. Hierdoor we toch nog een flink aantal sneeuwdagen kunnen maken, met op de laatste dag zelfs een topkruis. Een klein foto overzicht:
.

20140408-091745.jpg

20140408-091814.jpg

20140408-091833.jpg

20140408-091904.jpg

20140408-091939.jpg

Reislijstje

Aan het eind van het jaar kan je er niet omheen: lijstjes. Eigenlijk is het een soort traditie, dus waarom zou ik daar niet aan meedoen? Toen ik vannacht het blog van Linda las over haar 13 reismomenten van 2013 bedacht ik me welke mooie reismomenten mij bijgebleven zijn van afgelopen jaar. We hebben in 2013 geen spectaculaire reis gemaakt, mede door de opening van het Rijksmuseum en mijn zwangerschap, maar een reis hoeft niet bijzonder te zijn om er een bijzondere herinnering aan over te houden. Er schoten me meteen een aantal momenten te binnen, die ik graag wil delen.

Voor mij begon 2013 met een reisje dat we al in 2012 maakten. In plaats van in januari of februari gingen we namelijk al in december (met kerst) sneeuwschoenwandelen. Daarna zou er tot en met april geen tijd meer zijn voor vakantie, maar voor mijn gevoel hoort dit reisje dus wel bij afgelopen jaar. Ik was zeven weken zwanger toen we naar hotel Esprit Montagne in de Franse Alpen vertrokken. Naast de mooie wandelingen en het lekkere eten, is me één ding bijgebleven. Bij binnenkomst werd gevraagd of we nog dieetwensen hadden, waarop ik schoorvoetend antwoordde dat ik zwanger was. Dit werd meteen opgepakt en er werd vrolijk naar de keuken geroepen “de mevrouw van kamer .. is zwanger!” Ik stond aan de grond genageld, omdat ik zelf nog tien slagen om de arm nam en het al helemaal niet van de daken schreeuwde. Maar nadat ik van de schok bekomen was, besefte ik dat ik het eigenlijk wel heel fijn vond dat iemand zo onbevangen met ons nieuws omging. Gewoon ‘hopsakee!’ Een positief begin van 2013.

P1130489

In de eerste maanden van het jaar heb ik veel gereisd, maar niet naar het buitenland. Ik reisde veel tussen Leiden en Amsterdam, tussen Lelystad en Amsterdam en in Amsterdam zelf. En met enige regelmaat in een vrachtwagen. Ook al is het geen echte reis, een avontuur was de herinrichting van het Rijksmuseum wel. Een avontuur dat ik niet snel zal vergeten.

rijksmuseum-amsterdam-opening

Na de opening was het echt tijd voor vakantie en we hadden drie weken vrij. Met een vaag plan en alleen een afspraak voor de eerste paar dagen vertrokken we in een huurauto richting Zuid-Frankrijk. We hebben zes verschillende plekken aangedaan met allemaal hun charme en gezelligheid. De thema’s van deze vakantie waren ‘lekker eten’ en ‘uitrusten’. Beide zijn goed gelukt. Maar wat me het meeste bij is gebleven, zijn toch de bergen. Eigenlijk gaan we elk jaar naar de bergen op vakantie. Dit jaar zou dat wegens het vroege tijdstip van de vakantie en mijn zwangerschap niet handig zijn en we besloten maar kort te gaan. We kozen voor een toeristisch gebied in de Pyreneeën, waar we makkelijk met de auto zouden kunnen komen en waar het mogelijk was een paar korte, niet te zware, wandelingetje te maken: Gavarnie. Op de bonnefooi kwamen we in Gavarnie aan en bij de VVV vonden we het meest geweldige vakantiehuis. Afgelegen, met grote zonnige tuin en met schitterend uitzicht op het Cirque de Gavarnie. Dit uitzicht maakt deel uit van mijn moment van deze vakantie. We zaten naast elkaar, keken naar de bergen en besloten dat we volgend jaar sowieso weer naar de bergen zouden gaan.

P1140145

Aan het begin van mijn verlof zijn we nog een weekje naar Noordwijk geweest. Nog nooit was ik langer dan een weekend in het familiehuisje en we gingen dit keer tien dagen. Ik vond het heerlijk. Lekker in de tuin op een ligstoel, elke dag op de fiets of lopend naar het strand en ook dichtbij genoeg om vrienden te ontvangen. Het mooiste moment was denk ik wel de zonsondergang, denk je ook niet…Linda?

P1100084

Sneeuwschoenwandelen vanuit hotel Esprit Montagne

Onze zoektocht naar een goed adres om vanuit te sneeuwschoenwandelen heeft even geduurd. Dankzij een tip kwamen we terecht bij hotel Esprit Montagne in Chapelle d’Abondance, in het grote skigebied Portes du Soleil. Enigszins angstig dat dat veel langs de piste en in drukke gebieden zouden moeten wandelen, boekten we toch. Gelukkig werden we snel gerustgesteld door de eigenaar van het hotel, Alke, dat hij zelf erg van sneeuwschoenwandelen houdt en zeker tips voor mooie routes voor ons zou hebben. En dat klopte, we hebben een aantal super mooie wandelingen gemaakt. De een wat verder van de drukte dan de ander, maar volgens de eigenaar hebben we nog lang niet alles gezien in de omgeving. Met andere woorden, we moeten nog eens terug.

Qua weer was het een beetje een rare week aangezien een typisch geval van ‘Weihnachtstauwetter’ ons pad kruiste. Kort samengevat een periode van dooi en regen die 7 van de 10 jaar precies rond de kerst voorkomt. Hierdoor hadden we een dag waarop het 14 graden was op de top van de berg en een aantal keren (veel) regen in het dal. Gek winterweer dus, maar de vakantie was er niet minder om.

De eerste dag maakten we een korte wandeling naar Chapelle d’Abondance om het dorp even te verkennen en een boekje met sneeuwschoenroutes bij de VVV te halen. Altijd handig. Voor 2 euro heb je tientallen wandelingen in het hele dal. Wel zijn het allemaal relatief korte wandelingen, maar het leek ons toch handig om te hebben. We hebben er meteen maar een wandeling uit gelopen die ons een mooi stil dal in leidde, waar we heerlijk tegen een huisje op een alm een kop thee hebben gedronken.

P1070739

De tweede dag lieten we ons adviseren door Alke. Het zou een erg mooie dag worden, dus we wilden boven de boomgrens. Met de lift achter het hotel naar boven dus. Het wandelpad liep af en toe in de buurt van de piste, soms er echt vandaan en soms er langs. We werden op de kam beloond met een schitterend uitzicht op de Dents du Midi, de Mont Blanc, maar ook (veel verder weg) de Jungfrau, de Eiger en de Munch. Bij een hut aten we het grootste stuk taart dat Martijn ooit gehad had en het was ook nog eens super lekker. Toch wel raar dat het daar boven 14 graden was. We liepen in onze t-shirts! Warm!

P1130489

P1130568

De derde dag, eerste kerstdag, was het weer wat minder mooi en lieten we ons weer adviseren. Alke gaf aan dat het verstandig was bijtijds weg te gaan zodat we voor de regen, die ’s middags voorspeld was, binnen zouden zijn. De wandeling was niet zo spannend, door een bosperceel, maar de hut, Chalet de Theo, waar we precies rond lunchtijd waren, was geweldig! We werden heel hartelijk ontvangen en hebben de lekkerste kaasfondue ooit gegeten. Met zwitserse kaas en helemaal niet zwaar, het leek zelfs licht te bruisen. Grappig was dat ze er aan het eind, als het bijna op is, een rauw ei in gooien. Zo binden de laatste kaasresten en lijkt de pan schoner te worden. Omdat we best stevig geluncht hadden, besloten we terug te lopen ipv de bus te pakken. En die regen, die begon pas toen we weer in het hotel waren. Goede timing! Het was maar goed dat we nog wat gelopen hadden, want het zeer uitgebreide kerstdiner dat volgde, was erg lekker (maar toch ook wel een beetje overdadig).

Gelukkig stond er voor de volgende dag weer een lange wandeling op het programma. Alke stelde voor ons weg te brengen naar ‘le Mont’, zodat wij, via een zadel (Col d’Ubine 1694m.), terug konden lopen naar het hotel. Dit zou uiteindelijk de mooiste wandeling van de week worden. De dag begon grijs, met zelfs wat sneeuw, maar toen we in een verlaten dal waren, trok het helemaal open. Martijn mocht door de verse poedersneeuw sporen naar het zadel, waar we beloond werden met een schitterend uitzicht.

P1080061

Aan het eind van de middag trok het weer een beetje dicht, maar eigenlijk leverde dat vooral mooie plaatjes op.

P1130621

Omdat de tocht toch best vermoeiend was geweest, en het weer weer omgeslagen was (regen in het dal, sneeuw en vooral veel wind op de top) maakten we een ieniemienie-wandeling vanuit de lift boven Chatel. Na een kop warme chocolademelk en een stuk taart zijn we zo snel mogelijk weer naar de lift teruggekeerd.

P1130626

En toen was de laatste wandeldag al weer aangebroken. De hele week had Alke al geroepen dat hij wel een keer mee wilde en aangezien er nog een ander stel was dat ook sneeuwschoenwandelingen maakte, was de combinatie makkelijk gemaakt. Een dagje met een groep dus en met Loebas, de hond van Alke. Ideaal om iemand bij je te hebben die de weg kent! Ondanks het lawinegevaar, waardoor we een deel van de geplande wandeling niet konden lopen, werd het een mooie tocht met schitterend uitzicht. En het was zeker ook gezellig om weer eens met een groep te lopen! Een goede afsluiting van een heerlijke week!

P1080208

Sneeuwschoenwandelen in de Vercors, de samenvatting.

We zijn net een weekje terug van vakantie en ik probeer me door de berg foto’s heen te worstelen. Een weekje in de Vercors heeft toch weer een dikke 1000 foto’s opgeleverd. Het is altijd weer een hele klus om de leukste/beste/mooiste foto’s te sorteren en tot een fotoalbum te maken. Daarnaast wil ik natuurlijk hier verslag doen van de vakantie, in een kleine reisomschrijving. Maar doordat ik door al die foto’s de bomen nog niet echt door het bos heen zie, nu alleen een samenvatting.

De eerste dagen was het erg koud in de Vercors, 1 dag bij vertrek zelfs -18. Dit levert overigens schitterende plaatjes op, van de pittoreske omgeving.

Midden in de week sneeuwde het een dag, waardoor we geen hand voor ogen zagen. Toch had het wel wat, dan is het een echte wintersportvakantie. Het hoort erbij!

 

We hebben 1 dag in het gezelschap van hond Max gewandeld. Max kende de route erg goed en wist de mooiste uitzichtpunten te vinden 😉

 

 

De laatste dag zijn we naar een hoge top gegaan, waar we schitterend uitzicht op de omgeving en de Franse Alpen hadden. Het weer hielp mee en met een lekker zonnetje hebben we lange tijd op de top gezeten. We konden zelfs de Mont Blanc zien.

Vakantievoorpret

M. en ik gaan graag en veel op vakantie. Maar wat ik misschien net zo lief doe, is plannen maken. Vakantieplannen! Vaak bedenken we al ruim van te voren waar (en wanneer) we heen willen. Het jaar is grofweg verdeeld in drie vakanties, eentje in de winter om te sneeuwschoenwandelen, eentje in de zomer om te wandelen in de bergen en eventueel te ‘klettersteigen’ en nog een week om vrij in te delen. Heel erg luxe, maar het kan, dus waarom niet?

Al sinds we begin dit jaar de trektocht van Zuid-Duitsland naar Noord-Italië op sneeuwschoenen maakten, hadden we het plan komend jaar weer iets vergelijkbaars te doen. Een aantal van de deelnemers wilden ooit de Walserweg (van Zuid-Duitsland Zwitersland in) graag een keer lopen, tijdens de zomer of tijdens de winter, dat maakte niet uit. De reisorganisatie die de tocht van dit jaar organiseerde, biedt ook de Walserweg op sneeuwschoenen aan. Na de zomervakantie nodigden wij dus de andere deelnemers uit om met ons mee te gaan de Walserweg op. Een hele tijd leek het door te gaan en zouden wij half januari in de poedersneeuw staan op sneeuwschoenen, met onze rugzak op de rug. Helaas bleek zo’n twee weken geleden dat het toch niet door gaat. Ik heb gemerkt dat de teleurstelling des te groter is als je al zo lang een geweldig plan hebt, ik vind het echt heel jammer. Maar ik had wel een erg goed excuus om meteen weer aan het zoeken te slaan naar een vervangende vakantie.

Om de zoektocht een beetje te beperken, hebben we samen wat richtlijnen afgesproken. De vakantie moet aan de volgende eisen voldoen:

  • binnen Europa, op het vasteland, (En volgens M. is Scandinavië geen Europa, laat het sommige van hen maar niet horen) bereikbaar met het openbaar vervoer (liefst trein dus en geen vliegtuig)
  • we willen graag op sneeuwschoenen weg
  • als we dan niet gaan afzien met de rugzak op de rug, dan kunnen we misschien wel zoeken naar een combinatie tussen comfort en sneeuw (denk aan sporthotels met sauna en lekker eten en drinken)
  • op korte termijn te realiseren, te starten op een willekeurig te bepalen moment
  • misschien maar weer eens lekker met z’n tweeën (het afgelopen jaar zijn we alle vakanties met anderen weggeweest)

Geen overdreven eisen, lijkt me. Stiekem is het natuurlijk super leuk om weer het internet op te duiken en een hele nieuwe vakantie uit te mogen kiezen. Voorpret is immers al onderdeel van de vakantie voor mij. Al vrij snel heb ik iets gevonden, een sneeuwschoentocht in Frankrijk, van de SNP. Of het dit definitief gaat worden, weet ik nog niet. We hakken de knoop in de vrije dagen tussen kerst en oud- en nieuw door, maar het maakt wel een goede kans.

En toen opeens kwam er nog een plan tussendoor. Voor werk ga ik weer naar Wenen, begin januari. We kunnen er makkelijk een weekendje aan vast plakken, dus nu gaan we samen. Nu heb ik opeens voorpret voor twee reisjes. Het nieuwe jaar begint dus in ieder geval (op vakantiegebied) goed. Wat heb ik er zin in!