Schaatsen in de kop van Overijssel

Ondanks dat het alweer twee weekenden geleden is, wilde ik toch nog een kleine winterse impressie geven van de twee geweldige weekenden die wij doorbrachten op het ijs. Sinds mijn ouders een huisje hebben in de kop van Overijssel hebben wij het geluk dichtbij (of eigenlijk in) nationaal park Weerribben-Wieden te kunnen verblijven. Toen het er dus naar uitzag dat we zouden kunnen schaatsen in het weekend van 18 januari was de beslissing om een auto te huren en die kant op te gaan snel genomen. Op vrijdag maakten we onze eerste slagen sinds een jaar op de ijsbaan van Sint Jansklooster. De rondjes waren niet groot, maar de sfeer en het ijs waren goed. Het was wel weer even wennen!

P1130749

Voor de volgende dag hadden we de tip gekregen om naar het Nannewiid te gaan in Friesland, een meer net ten westen van Heerenveen. De verwachting was dat het druk zou worden en dat was het ook. Maar we hadden geluk met een parkeerplekje bij een goede opstapplaats en tussen de vele schaatsers (die er vaak een stuk professioneler uitzagen dan wij) maakten we onze eerste paar rondjes op ‘echt’ natuurijs. Wat een mooie plek.

P1130760

Na een welverdiende lunch op een pannenkoekenboot in Heerenveen zijn we nog doorgereden naar De Deelen. Dit is een veenafgravinggebied ten noorden van Heerenveen. Hier was het een stuk minder druk en het ijs was zo spiegelglad als we het nog nooit gezien hadden. Al met al was het een erg geslaagde dag.

P1130776

Het weekend erna was er nog steeds ijspret. En dit keer hadden we onze zinnen gezet op een toertocht. Gelukkig werden die bij mijn ouders om de hoek georganiseerd. Op vrijdag 25 januari hebben we de Belterwiedentocht van 30 km gereden vanuit Belt-Schutsloot. Omdat er niet veel toertochten waren, was het hier behoorlijk druk. Op de meren was dit geen probleem, maar op de smallere slootjes tussen het riet was het wel oppassen geblazen. Het ijs was hier iets minder goed, waardoor er soms valpartijen ontstonden. De man die met een schouder uit de komt door het Rode Kruis afgevoerd werd, maakte dan ook diepe indruk op mij. Maar wat nog meer indruk op mij maakte, was de organisatie. Alles was goed geregeld: het parkeren (ook dankzij de verkeersregelaars), de stempelposten, de koek- en zopiegelegenheden en het ijs werd ook nog eens geveegd. Dit laatste is heel belangrijk omdat de scheuren moet kunnen blijven zien. Kan je de scheuren niet zien, is het risico om afgevoerd te worden nog veel groter. Hulde voor de organisatie.

IMG_6519

Op zaterdag was de laatste schaatsgelegenheid. Dit keer vertrokken we op de fiets bij mijn ouders vandaan. Dat was echt heel luxe. Eerst een inschrijven en een stempelkaart halen in het dorp en dan met de fiets naar de opstapplaats bij Natuurmonumenten. De 15 kilometer die we hier schaatsten (al was het volgens de gps op mijn telefoon 10) had de hele tijd uitzicht op de watertoren van Sint Jansklooster. Als je vaker in zo’n plaats komt, is het erg leuk om zo’n herkenningspunt te hebben. En nog leuker…hij staat ook op de medaille!

IMG_6680

 

 

Advertenties

Schaatspret op mijn eigen schaatsen.

Heb ik ooit eigen schaatsen gehad, vroeg ik met laatst af toen ik schaatsen kocht. Langzaam kwam de herinnering aan tweedehands schaatsen gekocht op een rommelmarkt van de kerk aan het eind van de straat boven drijven. Verder zie ik alleen de witte kunstschaatsen van mijn moeder voor me. En toen ik daar uitgroeide, de noren van mijn vader, die overigens te groot zijn. Ik denk dat ik dus tot mijn tiende eigen schaatsen gehad heb en daarna nooit meer. Mijn moeder en ik konden niet samen schaatsen, simpelweg omdat ik haar schaatsen aan had. Gek eigenlijk, want ik kan me nog wel herinneren dat we een keer samen geschaatst hebben, bij Kinderdijk ofzo. Wat ik me ook nog kan herinneren is dat ik veel geschaatst heb, vooral in het park, op het water voor het bejaardentehuis.

Rond mijn zestiende/zeventiende ging ik regelmatig op zaterdagavond schaatsen in de Weena in Rotterdam. Dit was een ijsbaan bij Rotterdam Centraal Station, waar nu al jaren een cartbaan in zit (als die er nog in zit). Op zaterdagavond kon je eerst rondjes schaatsen en daarna was er disco op het ijs. Het werd niet zo laat, dus ik kon nog met de metro naar huis. Ik blij, want ik mocht toch ‘uit’, mijn ouders blij, want na een avondje schaatsen was ik moe genoeg niet ‘uit’ te willen en aangezien ik daar te jong voor was volgens hen 😉 kwam dat mooi uit. Daarna ging ik studeren en vroor het zo’n tien jaar niet.

Toen het twee (of was het drie) jaar geleden vroor, heb ik ongeveer een half uur de noren van mijn vader aangehad. Het viel toen ontzettend tegen. Ik stond op de vijver voor het Gemeentemuseum in Den Haag, het was heel druk en ik kon het niet meer. Nu zegt men dat je schaatsen niet verleert, maar ik begon er echt aan te twijfelen. Het lukte me gewoon niet mijn enkels recht te houden. Daarna heb ik besloten schaatsen aan te schaffen die ik gewoon pas. Het leek me dat dat toch moest helpen. En natuurlijk nam ik me voor ze te kopen in de uitverkoop, maar daar denk je altijd pas aan als het al weer vriest en je ze meteen wil hebben (net als kerstverlichting trouwens, hetgeen we ook nodig hebben, maar   daar ben ik ook dit jaar weer niet aan toegekomen). Afgelopen week zag ik het al helemaal gebeuren, het begon weer te vriezen en ik had weer geen schaatsen gekocht. Ik trok mijn conclusies en heb dus afgelopen dinsdag, tijdens de pauze, schaatsen gekocht in Amsterdam. De volgende dag kon ik ze, geslepen en wel, ophalen. Omdat ik toch hoop heb ooit nog een tocht op natuurijs te rijden, zijn het noren geworden. En tegenwoordig (vast al jaren) kan je van die mooie hoge schoenen kopen. Voor een ongeoefende schaatser als ik, leek me dat prima. Ik heb geen tijd om mijn enkels te trainen als er zich onverwacht een koudeperiode aandient. Dit zijn ze (van bovenaf):

En toen moest er geschaatst worden. Laat ik nu helemaal niemand in mijn vriendenkring kennen die van schaatsen houdt. Tenminste, dat denk ik 😉

Opeens herinnerde ik me de vrouw van een vriend van ons, die ik niet zo goed ken, maar waarmee ik het er een paar jaar geleden wel over gehad heb. Zo in de trant van ‘als jij een keer iemand zoekt om mee te schaatsen…’. Via linkedin heb ik haar gemaild en ze was zo enthousiast dat ze haar afspraak vrijdag afzegde en meeging. Op vrijdagochtend om 11.00u. spraken we af op de ijsbaan in Leiderdorp, een mooie (niet al te kleine) baan die er goed bij lag. En na de eerste voorzichtige slagen, ging het best goed. Zo goed dat we, toen we bedachten dat we wel wat koek en zopie wilden, al een uur geschaatst hadden. Lekker kletsend en schaatsend (en genietend) vliegt de tijd.

En het was natuurlijk groot nieuws dat ik op de schaatsen stond, landelijk nieuws wel te verstaan 😉 (goed opletten). Hier is de link.

Gisteren (zaterdag) ben ik alleen geweest. Het was schitterend, eerst lag de ijsbaan in de mist en daarna kwam de zon er geleidelijk doorheen. Wat een mooie dag. En vandaag ga ik gewoon weer, maar nu gaat onze Noorse vriend mee (al ben ik bang dat ik er vandaag uitgeschaatst word). Ik heb er zin in!