Beveiligd: Op naar….

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Om deze te kunnen bekijken, vul het wachtwoord hieronder in:

Geplaatst in Reizen | Tags: | Voer je wachtwoord in om reacties te bekijken.

Waar ben ik? O ja, Londen.

Soms kom ik voor mijn werk in een stad en heb ik echt even tijd nodig om me te realiseren waar ik ben. Waar ben ik nu? Londen. Met een vrije ochtend in het vooruitzicht, gebruik ik mijn vrije avond met bedenken wat ik wil gaan doen. Ik was eerder in Londen, maar welk museum heb ik nou al gezien en welk museum niet? Waar heb ik al gelopen, wil ik naar dat Indiase restaurant morgen dat me aangeraden werd door een collega of toch naar een musical nu ik vlak bij West End zit. Soms weet ik het gewoon niet. Dit soort werkreisjes komen vaak zo spontaan op dat ik al blij ben dat ik weet wat ik waar ga doen. De rest komt meestal vanzelf. Een wandelingetje vanuit het hotel vanavond gaf me weer wat gevoel van locatie. Hier ben ik:

IMG_0695 En nu er nog achter zien te komen of ik ooit in de National Gallery ben geweest of dat ik toch naar het British Museum wil.

Reislijstje

Aan het eind van het jaar kan je er niet omheen: lijstjes. Eigenlijk is het een soort traditie, dus waarom zou ik daar niet aan meedoen? Toen ik vannacht het blog van Linda las over haar 13 reismomenten van 2013 bedacht ik me welke mooie reismomenten mij bijgebleven zijn van afgelopen jaar. We hebben in 2013 geen spectaculaire reis gemaakt, mede door de opening van het Rijksmuseum en mijn zwangerschap, maar een reis hoeft niet bijzonder te zijn om er een bijzondere herinnering aan over te houden. Er schoten me meteen een aantal momenten te binnen, die ik graag wil delen.

Voor mij begon 2013 met een reisje dat we al in 2012 maakten. In plaats van in januari of februari gingen we namelijk al in december (met kerst) sneeuwschoenwandelen. Daarna zou er tot en met april geen tijd meer zijn voor vakantie, maar voor mijn gevoel hoort dit reisje dus wel bij afgelopen jaar. Ik was zeven weken zwanger toen we naar hotel Esprit Montagne in de Franse Alpen vertrokken. Naast de mooie wandelingen en het lekkere eten, is me één ding bijgebleven. Bij binnenkomst werd gevraagd of we nog dieetwensen hadden, waarop ik schoorvoetend antwoordde dat ik zwanger was. Dit werd meteen opgepakt en er werd vrolijk naar de keuken geroepen “de mevrouw van kamer .. is zwanger!” Ik stond aan de grond genageld, omdat ik zelf nog tien slagen om de arm nam en het al helemaal niet van de daken schreeuwde. Maar nadat ik van de schok bekomen was, besefte ik dat ik het eigenlijk wel heel fijn vond dat iemand zo onbevangen met ons nieuws omging. Gewoon ‘hopsakee!’ Een positief begin van 2013.

P1130489

In de eerste maanden van het jaar heb ik veel gereisd, maar niet naar het buitenland. Ik reisde veel tussen Leiden en Amsterdam, tussen Lelystad en Amsterdam en in Amsterdam zelf. En met enige regelmaat in een vrachtwagen. Ook al is het geen echte reis, een avontuur was de herinrichting van het Rijksmuseum wel. Een avontuur dat ik niet snel zal vergeten.

rijksmuseum-amsterdam-opening

Na de opening was het echt tijd voor vakantie en we hadden drie weken vrij. Met een vaag plan en alleen een afspraak voor de eerste paar dagen vertrokken we in een huurauto richting Zuid-Frankrijk. We hebben zes verschillende plekken aangedaan met allemaal hun charme en gezelligheid. De thema’s van deze vakantie waren ‘lekker eten’ en ‘uitrusten’. Beide zijn goed gelukt. Maar wat me het meeste bij is gebleven, zijn toch de bergen. Eigenlijk gaan we elk jaar naar de bergen op vakantie. Dit jaar zou dat wegens het vroege tijdstip van de vakantie en mijn zwangerschap niet handig zijn en we besloten maar kort te gaan. We kozen voor een toeristisch gebied in de Pyreneeën, waar we makkelijk met de auto zouden kunnen komen en waar het mogelijk was een paar korte, niet te zware, wandelingetje te maken: Gavarnie. Op de bonnefooi kwamen we in Gavarnie aan en bij de VVV vonden we het meest geweldige vakantiehuis. Afgelegen, met grote zonnige tuin en met schitterend uitzicht op het Cirque de Gavarnie. Dit uitzicht maakt deel uit van mijn moment van deze vakantie. We zaten naast elkaar, keken naar de bergen en besloten dat we volgend jaar sowieso weer naar de bergen zouden gaan.

P1140145

Aan het begin van mijn verlof zijn we nog een weekje naar Noordwijk geweest. Nog nooit was ik langer dan een weekend in het familiehuisje en we gingen dit keer tien dagen. Ik vond het heerlijk. Lekker in de tuin op een ligstoel, elke dag op de fiets of lopend naar het strand en ook dichtbij genoeg om vrienden te ontvangen. Het mooiste moment was denk ik wel de zonsondergang, denk je ook niet…Linda?

P1100084

Wereldreis

De titel van dit stukje doet misschien vermoeden dat wij een wereldreis overwegen, maar laat ik dat meteen de wereld uit helpen…dat doen we niet. En ik geloof ook dat dat nooit meer zal gebeuren of dat het ooit gebeurd is. Reizen moet bij je passen en ik geloof dat ik veel te veel zou willen plannen. Alhoewel het misschien een gouden kans zou zijn om dat nu eens af te leren. Maar goed, ik heb M. er ook nog nooit vol enthousiasme over gehoord, dus neem maar van mij aan, wij gaan niet op wereldreis.

Wie wel op reis is, is mijn nichtje. Ik spreek mijn neefjes en nichtjes (of eigenlijk moet ik zeggen ‘neven en nichten’ aangezien ze allemaal hardstikke volwassen zijn) nooit. Als ik ze 1 keer per jaar zie, is het veel. En toch weet ik dat mijn nichtje, met haar vriend, de wereld over reist. Ik weet zelfs waar ze nu zijn (ongeveer dan) en wat ze meemaken. En ik wil het ook weten. Tijdens hun reis houden ze een blog bij, met foto’s, zodat wij thuis ook weg kunnen dromen bij de mooie landschappen waar zij doorheen trekken. Ik vind het zo gek, normaal heb ik geen idee wat ze doet en nu ga ik enthousiast naar het blog als ik een berichtje krijg dat er een nieuw stukje geschreven is. Wat ik me wel afvroeg…maakt het dan nog uit wie het schrijft? Zou het volgen van een willekeurig persoon die reist niet net zo leuk zijn? Gaat het mij om wat mijn nichtje meemaakt, of wil ik af en toe gewoon even wegdromen bij mooie plaatjes en verhalen uit (op dit moment) Azië?

Ik denk dat het wel leuker is als je iemand (een beetje) kent. Heel erg goed hoeft niet, maar een basis is wel fijn. Zo heb ik een paar jaar geleden een vroegere vriendin gevolgd die ook de wereld over reisde. Ik had haar al in geen jaren meer gesproken, kende haar alleen van de zomervakanties op de camping en ik had geen idee wat ze in het dagelijks leven deed. Misschien is dat het ook wel. Het is stiekem best leuk opeens wel in iemands leven mee te mogen kijken. En dan vooral als ze mooie plekken en bijzondere culturen bezoeken. Het is immers toch spannender om te lezen over een fietstocht in Laos dan over een fietstocht in Leiden. Of niet? Voor iemand die niet uit Leiden komt…wie weet moet ik het eens proberen.

En voor wie nu nieuwsgierig is geworden naar de wereldreis van mijn nichtje en haar vriend: klik hier. De titel van hun blog komt overigens van een erg lekker nummer van The Sonics uit 1959 (tenminste dat neem ik aan): klik hier voor het nummer.

En omdat ik een blog zonder foto’s erg ongezellig vind, hier eentje van onze vakantie (4 jaar geleden) in Vietnam. Let op: vakantie vieren en reizen zijn echt twee verschillende dingen. Zelfs al maak je tijdens je vakantie een rondreis. Maar daarover wellicht een andere keer.

Halong Bay

Zin in vakantie

Ik kan het weer niet laten, ik deed het al eerder en nu doe ik het weer! Schrijven dat we bijna op vakantie gaan. Ik zeg natuurlijk niet wanneer, in deze digitale tijden zou dat zeer onverstandig zijn. Maar ergens de komende wintermaanden gaan we naar de sneeuw. Als we eenmaal iets geboekt hebben, krijg ik altijd meteen de kriebels. Of het nu nog maar een paar weken of een paar maanden duurt.

IMG_5995

Zo koop ik vaak meteen een kaart van het gebied. En als ik er achter kom dat de eigenaar van het hotel (ja, we gaan dit keer naar een hotel en maken dus geen trektocht) een blog bijhoudt, dan kijk ik tien keer per week of er al een nieuw stukje verschenen is. Ik heb zelfs nu tussen het typen door even gekeken (hier). Het hotel ziet er erg leuk uit, het werd ons aangeraden door vrienden en ik kan niet laten ook af en toe de site van Hotel Esprit Montagne even te bezoeken. Na de reis zal ik laten weten of het ook zo leuk was als het er uitziet! Maar naast het verlekkeren, moeten er ook nog praktische dingen gebeuren. Zo heb ik een tijdje geleden al treintickets geboekt, met een extraatje. We maken namelijk een tussenstop in Freiburg. Hier slapen we een nachtje om de volgende dag met een aantal overstaps door Zwitersland heen, in Frankrijk aan te komen. En dit zorgt natuurlijk voor nog meer voorpret, want nu kan ik ook uitzoeken wat er in Freiburg allemaal te doen is. Sinterklaas heeft overigens een beetje meegeholpen door concertkaartjes voor ’s avonds te geven. 😉

Maar iets wat ik echt nog moet regelen, is de transfer vanaf de trein naar het hotel. Soms is het zo’n uitzoekerij op buitenlandse busmaatschappij websites dat je nooit helemaal vindt wat je zoekt…of helemaal niet. We hebben inmiddels besloten gewoon een taxi te bestellen in plaats van de bus te nemen. Het is wat duurder, maar tien keer makkelijker en sneller. Nu nog uitvinden hoe laat we in vredesnaam met de trein in Aigle aankomen. Omdat we de tweede dag van de reis een open ticket hebben, kunnen we zelf kiezen hoe laat we opstaan in Freiburg en doorreizen. Maar, je raadt het al, hiervoor heb ik dan wel weer de website nodig van de Duitse of Zwitserse treindienst. Dat we door twee landen reizen, maakt het er duidelijk niet makkelijker op. En dit stukje typen is gewoon ontwijkend gedrag, want ik had mijn tijd ook kunnen besteden het nu eindelijk eens uit te zoeken.

Wat jullie natuurlijk niet kunnen zien, is dat ik in de bovenstaande spatie tijd besteed heb aan de internetsite van de SBB, de Zwitserse treinensite. Ik heb bepaald welke trein we willen hebben op de terugweg en nu ga ik mijn vervoersprobleem vanuit Aigle gewoon oplossen door het hotel te mailen. Zij bieden op hun site aan de taxitransfer te regelen, dus daar ga ik fijn gebruik van maken. Ik hou me namelijk toch liever bezig met sneeuwhoogtes, weersvoorspellingen en mogelijke wandelroutes. Al is het voor de meeste van deze zaken nog veel te vroeg. Er kan immers nog zo veel veranderen tot de vakantie!

Misschien is het het beste om gewoon nog even terug te kijken in fotoalbums van vorige wintersport-jaren, daar komen we wellicht nog het meeste van in de stemming.

P1070350

 

 

Van Zavetisce pod Spickom en weer terug…en na regen komt hagel.

Op 10 juli namen we om 8.27u. vanuit Kranjska Gora de bus naar de Vrsic pas. Na ruim 30 haarspeldbochten en 40 min. kwamen we boven aan. Het is een wonder dat zo’n grote bus überhaupt boven komt. Vanaf hier zijn we via de ‘1’ naar de hut, Zavetisce pod Spickom (2064m.) onder de Jalovec gelopen. Het pad gaat heel geleidelijk omhoog, behalve het laatste uur waar het steiler is. In de 4 uur die er voor staat, bereikten we de hut, zelfs inclusief een half uur pauze voor een appeltje bij schitterend uitzicht. Bij de hut aangekomen hadden we het erg warm, het was weer zo’n 28 graden, maar helaas geen stromend water om het zweet af te spoelen. Wel een hartelijk ontvangst door twee dames en onweer en regen buiten.

20120713-110756.jpg
De twee dames die de hut beheren, doen dit al 10 jaar. Elke zomer zitten ze 3 maanden non stop bovenop de berg. Ze zaten er nu pas een week en bleven maar met elkaar kletsen. Aan het begin van het seizoen (ca. 1 juli) brengt een helikopter 5 keer 700 kilo (à 1€ per kilo) naar boven en dan in augustus nog 1 vlucht. Toch is er van alles aanwezig. Zo hebben we nog nooit zulk vers brood gehad in een hut en is de apfelstrudel die de dames bakken fenomenaal. Maar ook kan je kiezen uit twee soorten bier, Union en Lasko. Opvallend want iedereen hier heeft ook echt een duidelijke voorkeur voor 1 van beide. Wij gaan allebei voor Lasko pivo. Omdat er geen water is en we toch tanden wilden poetsen, kregen we een glas gekookt regenwater. Heel sympathiek!

De volgende ochtend ontbeten we om 6.00u. met gebakken eieren. Om 6.30u. gingen we op pad richting de Jalovec, terwijl we vanuit onze ooghoeken donkere wolken aan zagen komen drijven. Na een half uur moesten we al terugkeren omdat het in de verte onweerde en het in het naastgelegen dal al regende. Ik liep daardoor niet prettig en het leek ook bij ons donkerder te worden. Bij terugkomst vonden de twee dames het ook een verstandige beslissing. Na nog wat koppen thee, terwijl het buiten een beetje druppelde, besloten we terug te gaan naar de Vrsic pas. Wellicht dat we morgen daar nog een tocht zouden kunnen maken. De wandeling terug was wederom warm en het onweer heeft nooit doorgezet. Bij aankomst hoorden we echter in de Postarski Dom dat het de volgende dag nog slechter zou worden. Wederom gooiden we ons plan om en zijn we naar Bovec vertrokken.

Na aankomst begon het te regenen en zijn we de eerste de beste herberg ingedoken voor eten en een bed. Tijdens het eten begon het ook nog te hagelen, met hagelstenen die zo door konden gaan voor ijsblokjes. Wel 5 à 10 minuten raasden ze uit de lucht. We zaten op een overdekt terras, dus konden buiten blijven, maar al snel stond iedereen aan de rand onder de veiligste overkapping. De druif die deels niet onder de overkapping hing werd verwoest, bergen ijs bleven nog tot de volgende dag liggen.

20120713-112604.jpg

20120713-112632.jpg

20120713-112645.jpg

20120713-112655.jpg
De hagelsteen bij mijn vinger is maar een kleintje, sommigen waren 2 à 3 keer zo groot.

De hagelbui was een behoorlijk indrukwekkende ervaring en we zien de volgende dag pas wat voor verwoesting is achtergebleven. Alle moestuinen zijn compleet verwoest, de bomen deels bladerloos en fruit en kastanjes liggen ongerijpt op de grond. Nog de hele dag zal het hele dorp bezig zijn met bij elkaar harken van de overblijfselen.

20120713-113006.jpg

20120713-113024.jpg
Je moet er toch niet aan denken dat je ergens op een berg loopt (of op een camping staat) tijdens zo’n bui. Maar het treurigst zijn toch wel de moestuinen, de hele oogst is vergaan.