Net als in de film, Tim Burton in Parijs

Pas geleden zette ik een a-typische tentoonstelling op mijn wensenlijstje. In de krant had ik gelezen over de tentoonstelling over filmmaker Tim Burton, nu te zien in het filmmuseum in Parijs. Deze tentoonstelling is gemaakt door het Metropolitan Museum in New York en heeft daar allerlei bezoekersrecords gebroken. Er was een discussie ontstaan over of het hier nog om kunst gaat of niet, aangezien het een ander genre dan de klassieke kunst aangaat. Maar omdat Tim Burton een creatieve genie is, wilde ik de tentoonstelling ook graag zien. Kunst of geen kunst, de beste man maakt geweldige films en bedenkt hele bijzondere typetjes. Voor degenen die hem niet kennen, hij is de geestelijk vader van Edward Scissorhands, The Nightmare before Christmas, de film Sjakie en de chocoladefabriek uit 2005, drie Batman films en nog veel meer. Het zijn altijd films en typetjes met een zwart randje er aan. Het is net een beetje naar of ronduit gruwelijk. Maar zelfs de meest vreselijke typetjes weten een soort empathie op te wekken.

In de tentoonstelling zijn vooral tekeningen te zien waarop al deze typetjes staan. Vaak met korte teksten die slaan op het figuurtje:

Zoals deze met de tekst:

Toxic boy’s Christmas

was really quite weird

his fumes accidentally

burned off Santa Claus’ beard.

Of deze:

 

 

 

The last of it’s kind.

De tekeningen zijn geordend op de inhoud, mannen, vrouwen en verschillende soorten typetjes op film of animatie waar ze in zaten. Het valt vooral op dat Tim Burton behoorlijk goed kan tekenen.

Pas halverwege de tentoonstelling kwam ik er achter dat je er niet mag fotograferen, waardoor ik hieronder nog wat voorbeelden kan laten zien.

 

Bijzonder is dat ze in het begin een sculptuur hebben gebouwd, speciaal voor de tentoonstelling naar een van de (ontwerp)tekeningen van Tim Burton:

Verderop in de tentoonstelling is een film te zien bestaande uit allemaal korte stukjes films die Tim Burton gemaakt heeft, een compilatie die je zeker niet mag missen. Er zaten voor mij ook films bij die ik nu zeker nog wil zien. En als kers op de taart een aantal beelden van zijn nieuwste film Dark Shadows, die vanaf mei 2012 te zien zal zijn.

Ik vond het erg leuk een keer een niet-kunst tentoonstelling te zien, de tekeningen zijn leuk en verrassend. Daarnaast is het gebouw van La Cinematique Française een erg bijzonder gebouw, het is ontworpen door Frank Gehry (ook wel bekend van het Guggenheim museum in Bilbao). De tentoonstelling is nog te zien tot 5 augustus 2012, dus als je in de buurt bent, zeker gaan! O ja, en koop dat een kaartje online zodat je de snelle rij kan nemen. Het kan soms nodig zijn. De ochtend dat ik ging was het druk, bij opening om 12.00u., toen ik later weer naar buiten ging, was het al een stuk rustiger.

 

Advertenties

De heilige Anna in veelvoud

De dag nadat ik in Parijs arriveerde, opende de tentoonstelling La Sainte Anne, l’ultime chef-d’œuvre de Léonard de Vinci in het Louvre. Na alle ophef over de restauratie van dit schilderij van Da Vinci en de grote tentoonstelling over hem in Londen die ik helaas gemist heb, stond deze tentoonstelling hoog op mijn museum-wensenlijstje. En ik had geluk, want via mijn werk ontving ik een uitnodiging voor de openingsavond, waardoor ik op de dag van aankomst in Parijs al naar de tentoonstelling kon. De tentoonstelling laat het gerestaureerde schilderij Anna te drieën zien samen met diverse ontwerptekeningen en schetsen die bijgedragen hebben tot het tot stand komen van het schilderij. Ook zijn er diverse schilderijen te zien uit het atelier van Da Vinci die eenzelfde onderwerp tonen. Veel Anna’s dus, en natuurlijk Maria’s met kind. Want het schilderij toont Anna samen met Maria en kind en in sommige gevallen ook met Johannes de Doper. In het uiteindelijke schilderij van Da Vinci is Johannes de Doper vervangen door een lam.

De afgelopen maanden zijn er in de pers en de kunstwereld al diverse meningen geweest over de restauratie van het schilderij. De restauratie zou te sterk uitgevoerd zijn, te Engels (blijkbaar poetsen die hun schilderijen flink op), niet zoals Da Vinci het bedoelde enzovoort enzovoort. Maar over het kunsthistorische en de restauratie wil ik het eigenlijk helemaal niet hebben, dat laat ik liever over aan de experts. Ik wil vooral schrijven over of de tentoonstelling interessant is om te bezoeken. Ik vond het erg interessant, maar op een gegeven moment was ik wel een beetje uitgekeken na Anna na Anna na Anna gezien te hebben.

Wat erg leuk is om te zien zijn de ontwerptekeningen en schetsen die Da Vinci maakte. Ik wist het al wel, maar wat kon die man tekenen. De manier waarop plooien in kleding vorm krijgen, hoe gezichten uitdrukking krijgen en de liefde waarmee hij zijn onderwerp benadert, is geweldig.

Er zouden drie grote ontwerptekeningen gemaakt zijn, alvorens het schilderij tot stand kwam. In deze tekeningen verandert de compositie meerdere malen totdat deze sterk genoeg bevonden werd; de sterkste diagonale lijn om de aandacht naar het kind te leiden.

Als je als leek wil weten hoe een schilderij tot stand komt en wat er allemaal voor denkwerk aan vooraf kan gaan, dan is de tentoonstelling zeker een aanrader. Als je de discussie een beetje gevolgd hebt over de restauratie, dan is het ook interessant. Je moet immers zelf bepalen wat je er van vindt. Ik kan niet zeggen of ik de restauratie geslaagd vind of niet, maar het schilderij is wel opgeknapt. Had het minder gekund? Misschien. Is het nu te helder, te fris, te nieuw? Geen idee, wat weet ik er nou van. Ik vond het geweldig het schilderij te zien, in samenhang met andere schilderijen met hetzelfde onderwerp, afgeleid van ontwerp schetsen uit het atelier van Da Vinci. Iedereen wil zich toch vergapen aan het werk van deze grote meester.

Als kers op de taart hing de Kopie van de Mona Lisa uit het Prado (Madrid) er. Dit schilderij, dat speciaal voor de tentoonstelling in Londen werd gerestaureerd, bleek na de restauratie een kopie van de Mona Lisa te zijn die in dezelfde tijd als de Mona Lisa geschilderd is. Ik had het schilderij niet verwacht, maar als ik het geweten had van te voren dat was ik alleen daarvoor al naar het Louvre gegaan. Stel je de Mona Lisa voor maar dan helder, zonder vergeelde vernis. Een verademing. Je ziet haar opeens als de jonge vrouw die ze onder de dikke vieze laag is.

De ‘echte’ Mona Lisa schijnt niet gerestaureerd te kunnen worden omdat ze te kwetsbaar zou zijn. Daarnaast trek het schilderij natuurlijk miljoenen bezoekers per jaar, het Louvre kijkt wel uit dit schilderij langdurig van zaal te halen voor restauratie. En dat is heel jammer, zeker als je het schilderij uit het Prado ziet.

Wow, niet alleen Da Vinci kon schilderen, maar de collega’s in zijn atelier zeker ook! De tentoonstelling is nog te zien tot 25 juni 2012, als je in de buurt bent, zeker gaan!

Printemps en Paris.

Het is lente in Parijs! Waar hier in Nederland de lente, ondanks het warme weer van de afgelopen dagen, toch redelijk langzaam op gang komt, is het in Parijs al volop lente. In Parijs is het over het algemeen vaak een paar graden warmer dan in Nederland en dat zie overal aan. Aan de bomen die vol in de bloesem staan, aan perken met tulpen en andere voorjaarsbloeiers, ik heb zelfs al blauwe regen in de bloei zien staan. En je ziet het aan de mensen die op slippers en instappertjes rondlopen, in Parijs is het al rokjesdag geweest en overal in de parken zitten mensen in de zon. Wat heerlijk. Een paar dagen in Parijs en mijn lente heeft een kickstart gehad. Ik heb het nu echt te pakken, het lentegevoel. Ik wil naar buiten, ik kijk de bloemen in de tuin uit de grond, ik probeer mijn appelboompje er van te overtuigen dit jaar weer bloesem (en appels) te geven, ik wil rokjes aan (al dan niet met een panty afhankelijk van het Nederlandse weer), ik lekker buiten zijn/wandelen/fietsen…ik wil meer lente. Wat is dit toch een mooi seizoen.

Dit is mijn lente-impressie van Parijs: