Slecht rozenjaar? Goed rozenjaar!

Van de week vroeg mijn zwager aan mij of ik ook vond dat het zo’n slecht rozenjaar is. Ik was echt even heel verbaasd, slecht rozenjaar?!? Wij hebben niet zo veel rozen in de tuin en sommige staan er nog niet zo lang, maar ze doen het geweldig. Gelijk dacht ik ook terug aan onze vakantie in Frankrijk en Spanje waar ook de rozen volop bloeiden. Ik had juist het idee dat het een goed rozenjaar is. Ik heb geen idee waardoor de rozen het bij mij zo goed doen, wellicht toch gewoon de vele regen in het voorjaar of hebben ze het gewoon naar hun zin. Ik weet het niet, maar ben er wel heel blij mee. En tegen mijn zwager kan ik maar 1 ding zeggen…kom gerust af en toe hier even van de rozen genieten, of kijk gewoon af en toe naar de plaatjes hieronder:

 

Iet wiet waait weg – in de tuin

De tuin ziet er uit alsof de herfst is begonnen. Dat komt natuurlijk door de harde wind van vandaag. Gelukkig zag M. dat de aardperen, die inmiddels zo’n 3 meter hoog zijn maar nog niet bloeien, dreigden omver te gaan. Nog net op tijd heb ik ze aan kunnen binden. Heel fijn want ze houden het licht van de lantarenpaal geweldig tegen. Ik wilde dat ik ze het hele jaar door kon laten staan. Verder bloeit er nog wel het een en ander, maar is het ook nog wachten op wat echte herfstbloeiers. Maar op dit moment is het volop genieten van de Phlox, de Herfstanemonen, Dahlia’s en de Nicotinia.

Daarnaast beginnen de tomaten (eindelijk) te kleuren. Aan de planten te zien, kunnen we over een paar weken geen tomaten meer zien. Hopelijk blijft het de komende weken nog warm genoeg en neemt de regen weer af. Want het zou toch zonde zijn als al deze tomaten niet rood zouden worden!


 

 

 

Dit weekend heb ik trouwens een verjaardagscadeautje goed kunnen testen: de regenmeter. Wat blijkt, 2 cm regen in de meter, staat gelijk aan 3 volle regentonnen (van 100 liter elk). Met andere woorden, ze zijn weer vol. ūüėČ

Mijn zomertuin – het oerwoud

Na de vakantie was de tuin ontploft. Ik heb er al een tijdje niet meer over geschreven hier, dus er is nu veel te vertellen en vooral te laten zien.

Ik blijf het trouwens gek vinden dat het gras gelige plekken blijft vertonen. Ik heb wel eens de indruk dat het gewoon verschillende soorten gras zijn die niet goed gemengd zijn, maar wie zal het zeggen. Of misschien moet ik het gewoon wat langer laten.

Op de bovenstaande foto is al goed te zien dat alles behoorlijk gegroeid is. Tot de ‘hoogtepunten’ behoren toch wel de Trompetklimmer (Campsis) die van de week al bloem van de dag was. ¬†Ik heb besloten dat deze klimmer er na de bloei uitgaat. Daar zijn een aantal redenen voor:

  • Hij staat op een onhandige plek in de loop, de takken hangen te laag waardoor zelfs ik er niet meer onderdoor kan.
  • Met regen vullen de bloemen zich met water, waardoor je een plens in je nek krijgt als je moeite aan het doen bent er onderdoor te lopen.
  • Hij neemt heel veel licht weg van de appelboom, en vermoedelijk concurreert hij ook met zijn wortels. Aangezien het appelboompje het best zwaar heeft, is het het proberen waard.
  • Het duurt altijd lang voordat het blad er aan komt, wellicht is een clematis oid toch een beter idee.

 

 

 

 

 

 

 

 

Naast de Campsis is te zien dat de aardperen, waarvoor ik meermalen gewaarschuwd ben door W., flink gegroeid zijn. De 2,5 meter halen ze wel. Ik dacht een goede combi gevonden te hebben tussen een eetbare plant (tenminste, de knollen onder de grond) en een bloeiende plant. Nu las ik echter laatst dat de plant alleen bloeit als er een warme zomer is geweest. En aangezien we allemaal weten hoe de zomer tot nu toe was, wordt dat nog spannend. Nou ja, dan moeten we maar extra genieten van de aardperen straks.

Op de bovenstaande foto ziet mijn oerwoud er wel heel rommelig uit. Ik zal een kleine opsomming maken van wat er te zien is:¬†Eendagsbloem,¬†Geranium,¬†Rode Kool,Tomaten,¬†Zinnia,¬†Veronicastrum,¬†Vlinderstruik etc. etc. Het is een groot bijenfeest. En ik vind het eigenlijk ook wel een feest. Maar we kunnen 1 conclusie trekken: ik ben niet zo goed in keuzes maken. ūüėČ

De avonturen van Merel en Kerel

Sinds een paar weken hebben we twee nieuwe bewoners in de tuin: Merel en haar man Kerel. Misschien niet de meest creatieve namen, maar het is wel meteen duidelijk dat het hier gaat om twee merels. In het begin hadden we het nog niet zo door, maar op een gegeven moment werd duidelijk dat er twee merels een nest in onze tuin aan het maken waren. Vorig jaar hadden merels ook al een poging gedaan, hetgeen resulteerde in een verlaten nest met eitjes. Het nest zat toen op een punt waar we elke keer vlak langs moesten om bij de schuur te komen. Het zal te druk voor ze zijn geweest, want aan de kat kan het niet gelegen hebben. De haren werden gebruikt als voering voor het nest en verder had de kat niet door wat er in de wereld om haar heen gebeurde, dus ze stoorde de vogels niet. Die twee grote mensen die elke dag op 30 cm voorbij kwamen, waren echter een ander verhaal.

Dit jaar is het gelukkig anders. Merel en Kerel besloten het nest te bouwen in de klimop die tegen de schutting groeit. Zo goed beschut dat het niet te zien is van buitenaf en dat wij, de nieuwsgierige mensen, er geen foto’s van konden nemen of √ľberhaupt konden zien wat er gaande was. Tot vorige week.

Opeens vlogen Merel en Kerel af en aan met een snavel vol wormen. En als ze dan de klimop in doken steeg er een gepiep van jewelste op. De jongen waren uit hun ei gekropen. We zochten op hoe lang het duren zou voor de kleintjes uit zouden vliegen en lazen dat dit ongeveer twee weken duurt.

En dat het niet echt uitvliegen is, omdat de kleintjes nog helemaal geen staart hebben.¬†Rondhupsen zou het worden. Dat leek ons wel spannend, want er lopen toch behoorlijk wat ge√Įnteresseerde katten in de buurt rond. Tot nu toe is het Merel en Kerel echter gelukt de katten op afstand te houden. Ik denk eigenlijk dat niemand echt meer in de buurt van de tuin wil komen, zo’n herrie maken ze. Gelukkig tolereren ze ons nog wel. ūüėČ

Eergisteren was het zo ver. Opeens zat de tuin vol met merels. Nu is dit een beetje overdreven, maar zo leek het wel. Twee mini-merels zijn het resultaat en zeker eentje verblijft nog in de tuin. Soms wat hoger, soms tussen de planten, soms te zien en soms  alleen te horen.

 

Wie we wel de hele tijd horen zijn Merel en Kerel. Zij vliegen nog steeds af en aan met wormen, omdat de kleintjes nog niet in staat zijn dit zelf te regelen. Elke keer als ze weer terug in de tuin komen, wordt er heel hard gekwetterd om uit te vinden waar het kleintje zit. Die piept dan af en toe terug en zo belanden de wormen bij de gulzige eter. Fascinerend!

Tulpen in mijn tuin

Na mijn bezoek aan de bollenmarkt op de Keukenhof afgelopen najaar, heb ik nu een redelijk aantal tulpen in de tuin. Het grappige is dat ik dacht dat ik er best veel gekocht had. In het najaar staat mijn tuin behoorlijk vol, waardoor er niet zo heel veel plekjes te vinden zijn waar je makkelijk bollen kan plannen. In het voorjaar echter, blijkt dat er nog genoeg kale grond is waar ik ze in had kunnen zetten. Het is dus geen bollenveld geworden.

Maar er staat genoeg in om van te genieten. Het grappige is dat het allemaal verschillende soorten tulpen zijn; grote, kleine, bijzondere, gewonere, papegaaitulpen en tulpen die meteen gek doen als ze gaan bloeien:

Winterstand

Het is best lang geleden dat ik iets over de tuin geschreven heb. Het is dan ook helemaal geen tuinweer. Ik kan niet ontkennen dat ik afgelopen weekend een beetje in de tuin gerommeld heb en dat het huis volstaat met bakjes waarin van alles gezaaid is, maar de tuin is toch nog (en ik ook) in de winterstand. Op de sneeuwklokjes na. Vandaag dus alleen maar een kleine impressie.