Beveiligd: Op naar….

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Om deze te kunnen bekijken, vul het wachtwoord hieronder in:

Geplaatst in Reizen | Tags: | Voer je wachtwoord in om reacties te bekijken.

Sneeuwschoenwandelen in de Valle Maira, Italië.

Vorig jaar werd het plan al geopperd en vorige week was het zo ver. We gingen met Anne van Galen van www.overdebergen.nl sneeuwschoenwandelen in de Valle Maira. Dit dal (met zijdalen) ligt in de Italiaanse Piemonte. De groep bestond uit een aantal mensen waarmee we ook vorig jaar een tocht gelopen hadden en het weerzien was erg leuk. Maar ook de nieuwe tochtgenoten pasten goed in de groep, dus het werd gezellig. Er stonden lange dagen en vele (hoogte)meters op het programma, maar daar tegenover stonden luxe refugio’s om te slapen, heerlijk eten en voortreffelijke wijn (uit de regio).

Een van onze tochtgenoten maakte dit overzicht (dank je wel!), zodat meteen duidelijk is welke afstand we hebben afgelegd. De meeste dagen stegen en daalden we minimaal 900 meter. En de laatste dag legden we zelfs 18 km af. Op papier is het de zwaarste tocht die we ooit gemaakt hebben op sneeuwschoenen, maar door de zon viel het in de praktijk erg mee.16992102_10155170903874180_2190575766607806445_oMaar ik zal jullie verder niet vermoeien met cijfertjes, het is veel leuker om te laten zien hoe mooi het daar is.

img_6702

Op zaterdag verzamelden we bij de Locanda degli Elfi in Preit, waar we nog in de zon een plaatselijk biertje dronken. Langzaam arriveerden ook onze tochtgenoten en spraken we de dag van de volgende dag door. Op zondag gingen we namelijk meteen 900 meter omhoog naar de Monte Giobert op 2439m.  Het was een mooie klim met de op top schitterend uitzicht, naar onder andere de Monte Viso. Wat fijn om weer op sneeuwschoenen te staan!

p1210391

Op maandag maakten we de eerste tocht met volle rugzak, we gingen naar het volgende zijdal en Refugio di Viviere. We liepen rustig omhoog en kwamen opeens een mooie open plek tegen. Omdat Anne ook yogatrekkings doet (in de zomer) leek het ons wel wat om yoga op sneeuwschoenen te promoten. Het wordt vast een hit!p1210434

Refugio di Viviere bleek een geweldige hut op een geweldige plek. Samen met nog drie tochtgenoten besloot ik (ingegeven door een kleine blessure) een dagje in/bij de hut te blijven op dinsdag. De rest liep een mooie wandeling en wij genoten van de zon en de koekjes (die ze heel lief kwamen brengen).dsc02283

Op woensdag waren we er weer helemaal klaar voor. Op naar de volgende hut in Saretto. Om er te komen gingen we ruim 1200 meter omhoog en omdat het zo lekker ging en we nog een ander leuk topje zagen (ja, ik hoor het mezelf zeggen…) pakten we die ook nog mee. Het uitzicht was geweldig, ik kan eigenlijk alleen nog maar in superlatieven schrijven. Bij aankomst in de locanda bleek dat, wegens een gesprongen waterleiding, een deel van de groep in een hoger gelegen dorp ondergebracht moest worden. Jammer, maar overkomelijk, zij konden er immers ook niets aan doen. p1210605

Hoog boven Saretto en Chiappera ligt een kom in de bergen waar we op donderdag heen gingen. Weer zo’n 1300 meter stijgen. Dit keer voelde de stijg wat langer en steiler dan de andere dagen en ik vond het pittig. Dat kruis waar we naar toe wilden, kwam maar niet in zicht voor mijn gevoel. Het kan natuurlijk ook gelegen hebben aan dat het weer wat meer begon om te slaan, er was opeens wind. Dat waren we niet gewend. Het levert echter wel mooie plaatjes op! p1210658

We aten onze lunch in de (gloednieuwe) Bivaccio Danilo Satore, waarvan eerst de deur uitgegraven moest worden. Bijzonder om een keer zo’n bivaccio van binnen te zien.           ’s Avonds sliepen we in de Scuola di Chiappera, wat weer zo’n fijne locatie bleek. Iedereen was aardig moe die avond, te zien aan alle rode wangen. Op vrijdag stond de laatste tocht op het programma, naar de Franse grens. Op papier was dit de zwaarste tocht, doordat hij lang was (18 km in totaal), maar de stijg was geleidelijk. Onderweg kwamen we gemzen tegen en keken we onze ogen uit in de mooie grote vallei die zo hoog boven het Valle Maira dal ligt. Op de grens met Frankrijk schreven we in het ‘col’ boek om daarna terug te keren naar de Scuola voor een laatste heerlijke maaltijd. Op zaterdag reden we vol verhalen terug naar Nederland. Al met al was het weer een geweldige week.dsc02513

 

1 Week in Zuid-Afrika

Bij deze titel zal eenieder zich vermoedelijk afvragen ‘waarom???’  Ik eigenlijk ook maar ik was vorige week 1 week in Zuid-Afrika. Een pittige onderneming waarbij ik zoveel ervaringen opgedaan heb, dat ze nooit in 1 blog passen. Toch ga ik proberen iets op te schrijven. De reden dat ik naar Zuid-Afrika vloog, was werk. Als in het nieuwe jaar de tentoonstelling Goede Hoop opent, kan ie zien waarvoor ik het gedaan heb. Over werk wil ik hier echter niet schrijven, ik wil met deze blog herinneren wat ik allemaal gedaan heb.

Op maandag vlogen een collega en ik naar Kaapstad. De vlucht duurt ruim 11 uur en gaat overdag. We spraken over werk en keken wat films. Deze vlucht viel me erg mee, en dat terwijl ik eigenlijk nooit zit te wachten op vluchten langer dan 3 uur. We arriveerden in Kaapstad tegen middernacht en na even gepind te hebben, wat doet de ZAR in vredesnaam, stapten we in onze transfer naar het hotel. Ons hotel zat in de populairste uitgaansstraat van Kaapstad: Longstreet. Ondanks dat het maandagavond was, was er aan de overkant van het hotel een feestje in volle gang. Na een douche vond ik de oordopjes in mijn toilettas en viel ik toch redelijk snel in slaap.

Om de hoek van het hotel zat een leuk tentje om te ontbijten: Eurohaus. Yoghurt met vers fruit, na zo’n vlucht is er niets lekkerders toch? 

In Kaapstad kan je prima lopend over straat en omdat we heel dicht bij alle werklocaties zaten, was het ideaal om zo even wat van de stad te zien. 1 Van de locaties was de Castle of Good Hope, een vesting gebouwd door de Nederlanders. Deze vesting met gele muren en twee binnenplaatsen heeft een museum met stijlkamers in zich. En vanaf de binnenplaats schitterend uitzicht op de Tafelberg.


We sloten de dag af met een wijntje op Greenmarketsquare en avondeten in een Dim Sum restaurant. Dat laatste was wat vreemd natuurlijk maar het was een leuk tentje op loopafstand van het hotel. En stiekem was dat wel makkelijk. En lekker!

De volgende dag zouden we alweer doorvliegen naar Johannesburg maar hadden we de ochtend vrij. Mijn collega stelde voor de rode Hop on hop off-bus te pakken en dat was een goed idee. We kozen een rondje om de Tafelberg en dronken koffie aan zee. Zo heb ik dus toch nog even met m’n voeten in het witte Zuid-Afrikaanse zand gestaan. 

De vlucht naar Johannesburg zou maar twee uur duren. Echter, de zwaarste onweersstorm sinds decennia trok op het moment waarop we hadden moeten landen over de stad. Gelukkig zaten we in een groot vliegtuig met genoeg brandstof om nog anderhalf uur boven de stad te cirkelen en waren we uiteindelijk het eerste vliegtuig dat mocht landen. Op het vliegveld stond alles blank maar dat was nog niets bleek al snel. De weg van Johannesburg naar het vliegveld was overstroomd en er waren auto’s weggespoeld en zelfs mensen overleden. Ook bleek dat het niet makkelijk is om op het vliegveld een transfer te regelen en dat de meest veilige manier van verplaatsen aldaar een Uber-taxi is. Wie had gedacht dat ik die app nog eens zou installeren.
Gelukkig was de storm inmiddels iets geluwd en de weg naar Pretoria vrij. Ruim twee uur later dan gepland waren we in ons hotel, waar we een hapje aten en bijtijds naar bed gingen. De volgende ochtend scheen de zon weer alsof er niets aan de hand was.

Mijn ervaring in Johannesburg en Pretoria is een bijzondere. Door iedereen waar we kwamen werd ons duidelijk gemaakt dat vrij over straat bewegen onverstandig was, vooral in de centra. Als we honderd meter hadden gelopen werd er een soort van paniekerig gereageerd. Hierdoor krijg je op een gegeven moment een extreem beklemmend gevoel. Als je niet vrij over straat kan, kan je echt helemaal niets. Onze gastvrouw op vrijdag bood ons aan ons naar het  Voortrekker Monument te rijden, omdat ze ons echt niet alleen kon laten gaan. Het resultaat was een rondleiding door de kenner dus dat was dan meteen ook wel weer heel leuk. Alhoewel leuk wellicht niet de juiste omschrijving voor het monument is. Het vertelt namelijk de geschiedenis van maar een deel van de bevolking. En dat hoeft natuurlijk niet erg te zijn ware het niet dat de verschillen in het land nog zo groot zijn, dat ik er toch gemengde gevoelens aan over heb gehouden. Desalniettemin is het een indrukwekkend verhaal en gebouw en weet ik nu toch weer wat meer over (een zeker deel van) de geschiedenis daar.

Aangezien mijn collega er net zo veel van houdt om het praktische met het aangename te combineren, hadden we voor lunch gereserveerd bij een restaurant dat op #3 staat bij TripAdvisor Pretoria:Kream . Het was wel erg fijn ons even onder te dompelen in de fijne sfeer van dit restaurant. Dat hadden we even nodig. En het goede glas wijn erbij ook. 

En eindelijk at ik Afrikaans. Niet typisch Afrikaans natuurlijk, maar iets wat er aardig in de buurt kwam…Zeg nou zelf: krokodillen carpaccio en piri piri levertjes….dat krijg je bij ons niet. 

Het was een mooie afsluiting van een bijzondere reis.

Berlijn, wat fijn!

Vorig weekend zijn we een weekendje naar Berlijn geweest. Mijn werk was weer een goede aanleiding om samen een paar dagen weg te gaan. Het was lang geleden en waar kan je dan beter heengaan dan naar Berlijn. Wat een fijne stad. Terugkijkend op het weekend hebben we precies gedaan wat je tijdens stedentrips doet, musea bezoeken en lekker eten. En toen M. weer naar huis was (en ik achterbleef ivm werk) heb ik zelfs nog gewinkeld (Sinterklaas is ook tevreden met mijn inkopen). Omdat ik met enthousiaste verhalen terug kwam in Nederland en veel mensen wel nieuwsgierig waren naar leuke adresjes, leek het me een goed idee weer eens een blog te schrijven. Zo kan ik zelf ook later terugvinden wat de fijne plekken waren.

We begonnen op vrijdagmiddag (nadat we onze bagage naar ons appartement hadden gebracht) in het Joods museum, dat dagelijks open is tot 20.00u. Ik wilde hier graag heen om de tentoonstelling van Peter Greenaway en zijn vrouw te zien (tevens de reden dat ik voor mijn werk naar Berlijn ging). Het waren de laatste dagen van de tentoonstelling en het onderwerp is behoorlijk aangrijpend en helaas nog steeds actueel: het offer van Isaac door Abraham. Met filmbeeld (van performance/dans), bijzonder ingerichte zalen en een aantal kunstwerken werd het bijbelverhaal verteld, maar vooral ook zo neergezet dat het je aan het denken zet. 

  

  Niet echt een vrolijke tentoonstelling en toen we daarna hoorden van de aanslagen in Parijs werd het nog actueler en eigenlijk nog akeliger. Heel indrukwekkend en ik ken weinig tentoonstellingen in deze categorie. Ik ben blij dat ik er heen geweest ben.

Als ik naar een stad ga die ik niet (goed) ken, zoek ik altijd naar goed apps met toeristische informatie. Ik gebruik graag de app ‘Cool cities’, helaas werkt in de Berlijn variant de locatie’aanwijzer’ niet, waardoor ik uiteindelijk overstapte naar Triposo, een app waarbij de content offline beschikbaar is. Ideaal, want als je over straat loopt heb je immers geen wifi. Door de combinatie van beide apps wisten we wat leuke tentjes uit te zoeken. Voor vrijdagavond zochten we iets in Kreuzberg, op loopafstand van het museum. In de directe omgeving van het museum is echt helemaal niets, maar na een aangename avondwandeling en een drankje in een vaag maar leuk kroegje onderweg, aten we wat bij een Oostenrijks restaurant Jolesch. Er was nog net een plekje voor ons, dus dat kwam mooi uit. En het was modern Oostenrijks, dus geen kaiserschmarren voor ons. Het eten was erg goed, al werd beweerd dat de vis van M. forel was terijwl het overduidelijk zalm was en hij ook pech had met een typisch toetje. Mijn toetje was erg lekker.  

 Toen we er heen liepen, kwamen we nog langs een stoffenwinkel (die uiteraard al dicht was), maar om het voor een volgende keer te onthouden is dit de link. Ik heb sowieso nog twee leuke stoffenwinkels gezien, eentje als tip van mijn collega J: Frau Tulpe Het is echt zo’n heerlijke freubelwinkel, maar wel overzichtelijk, met alleen maar mooie stoffen. Uiteindelijk kwam ik maar met 1 stofje naar buiten, maar dat kan er ook mee te maken hebben dat M. erbij was en dat winkelt toch anders. Op maandag kwam ik nog langs deze winkel: Frau Schneider, terwijl ik er niet naar zocht. Hier slaagde ik wel heel uitgebreid, waarbij ik misschien nog het meest blij ben met de leuke knopen. Een nieuwe hobby hè. 

  De zaterdag was de enige hele dag in Berlijn (samen dan) en we hadden van te voren bedacht dat we naar het Duits historisch museum wilden. We besloten er heen te lopen en onderweg te ontbijten. Dit resulteerde hier in:  

 Niet verkeerd dus. Duitsland is sowieso meer gericht op ontbijt en brunch dan Nederland maar de tentjes die zich (bijna) volledig richten op alleen ontbijt verbazen me toch elke keer weer. Dit tentje heette Chipps en zelfs de naam van mijn ontbijt was perfect. 

 

Het museum bleek groot, met enorm veel tekst. Je moet er echt wat zaken uitpikken. Ik ging meer voor de objecten, M meer voor de doorlopende geschiedenis. Het kan allebei en het is sowieso veel. We kregen het ook nog voor elkaar de eerste wereldoorlog te missen dus daar zijn we aan het eind nog naar op zoek gegaan. Echt een museum waar je de tijd voor moet nemen. 

Waar ben ik? O ja, Londen.

Soms kom ik voor mijn werk in een stad en heb ik echt even tijd nodig om me te realiseren waar ik ben. Waar ben ik nu? Londen. Met een vrije ochtend in het vooruitzicht, gebruik ik mijn vrije avond met bedenken wat ik wil gaan doen. Ik was eerder in Londen, maar welk museum heb ik nou al gezien en welk museum niet? Waar heb ik al gelopen, wil ik naar dat Indiase restaurant morgen dat me aangeraden werd door een collega of toch naar een musical nu ik vlak bij West End zit. Soms weet ik het gewoon niet. Dit soort werkreisjes komen vaak zo spontaan op dat ik al blij ben dat ik weet wat ik waar ga doen. De rest komt meestal vanzelf. Een wandelingetje vanuit het hotel vanavond gaf me weer wat gevoel van locatie. Hier ben ik:

IMG_0695 En nu er nog achter zien te komen of ik ooit in de National Gallery ben geweest of dat ik toch naar het British Museum wil.

Sneeuwschoenwandelen zonder sneeuw

Dit jaar gingen we voor ons doen laat in het jaar sneeuwschoenwandelen. De reden hiervan was, dat we dit wilden combineren met de ‘jonge gezinnenweek’ in ‘De berghut‘ in Rauris. Zo voorkwamen we gesleep met bedjes, verschoonkussens en dergelijke, zouden we gelijkgestemden ontmoeten en konden we toch ook dit jaar sneeuwschoenwandelen. Deze speciale themaweek in maart kwam ons het beste uit, dus zo kwam het.

Ik heb wel eens gehoord dat februari de beste tijd is voor sneeuwschoenwandelen. In december ligt er vaak geen sneeuw, in januari is het vaak te koud (ik herinner me de -17 van 2 jaar geleden nog levendig) en in maart kan de sneeuw uit het dal weg zijn. En juist ook wandelen in de dalen kan erg leuk zijn op sneeuwschoenen. Maar dat er zo weinig sneeuw zou liggen in maart hadden we niet verwacht, eigenlijk was het gewoon zomer (de 20 graden werd in het dal wel gehaald). Niets is zo veranderlijk als het weer. Klein detail: de zaterdag van ons vertrek is het weer gaan sneeuwen en lag er opeens weer zo’n 30 cm sneeuw in het dal).

Desalniettemin hebben we een heerlijke week gehad, die deels voelde als een voorproefje op de zomervakantie. Daarnaast is aan het eind van het dal van Rauris een gebied dat altijd net wat meer sneeuw pakt en dat, door de weinige sneeuw, nu goed te bereiken was met de auto. Hierdoor we toch nog een flink aantal sneeuwdagen kunnen maken, met op de laatste dag zelfs een topkruis. Een klein foto overzicht:
.

20140408-091745.jpg

20140408-091814.jpg

20140408-091833.jpg

20140408-091904.jpg

20140408-091939.jpg

Reislijstje

Aan het eind van het jaar kan je er niet omheen: lijstjes. Eigenlijk is het een soort traditie, dus waarom zou ik daar niet aan meedoen? Toen ik vannacht het blog van Linda las over haar 13 reismomenten van 2013 bedacht ik me welke mooie reismomenten mij bijgebleven zijn van afgelopen jaar. We hebben in 2013 geen spectaculaire reis gemaakt, mede door de opening van het Rijksmuseum en mijn zwangerschap, maar een reis hoeft niet bijzonder te zijn om er een bijzondere herinnering aan over te houden. Er schoten me meteen een aantal momenten te binnen, die ik graag wil delen.

Voor mij begon 2013 met een reisje dat we al in 2012 maakten. In plaats van in januari of februari gingen we namelijk al in december (met kerst) sneeuwschoenwandelen. Daarna zou er tot en met april geen tijd meer zijn voor vakantie, maar voor mijn gevoel hoort dit reisje dus wel bij afgelopen jaar. Ik was zeven weken zwanger toen we naar hotel Esprit Montagne in de Franse Alpen vertrokken. Naast de mooie wandelingen en het lekkere eten, is me één ding bijgebleven. Bij binnenkomst werd gevraagd of we nog dieetwensen hadden, waarop ik schoorvoetend antwoordde dat ik zwanger was. Dit werd meteen opgepakt en er werd vrolijk naar de keuken geroepen “de mevrouw van kamer .. is zwanger!” Ik stond aan de grond genageld, omdat ik zelf nog tien slagen om de arm nam en het al helemaal niet van de daken schreeuwde. Maar nadat ik van de schok bekomen was, besefte ik dat ik het eigenlijk wel heel fijn vond dat iemand zo onbevangen met ons nieuws omging. Gewoon ‘hopsakee!’ Een positief begin van 2013.

P1130489

In de eerste maanden van het jaar heb ik veel gereisd, maar niet naar het buitenland. Ik reisde veel tussen Leiden en Amsterdam, tussen Lelystad en Amsterdam en in Amsterdam zelf. En met enige regelmaat in een vrachtwagen. Ook al is het geen echte reis, een avontuur was de herinrichting van het Rijksmuseum wel. Een avontuur dat ik niet snel zal vergeten.

rijksmuseum-amsterdam-opening

Na de opening was het echt tijd voor vakantie en we hadden drie weken vrij. Met een vaag plan en alleen een afspraak voor de eerste paar dagen vertrokken we in een huurauto richting Zuid-Frankrijk. We hebben zes verschillende plekken aangedaan met allemaal hun charme en gezelligheid. De thema’s van deze vakantie waren ‘lekker eten’ en ‘uitrusten’. Beide zijn goed gelukt. Maar wat me het meeste bij is gebleven, zijn toch de bergen. Eigenlijk gaan we elk jaar naar de bergen op vakantie. Dit jaar zou dat wegens het vroege tijdstip van de vakantie en mijn zwangerschap niet handig zijn en we besloten maar kort te gaan. We kozen voor een toeristisch gebied in de Pyreneeën, waar we makkelijk met de auto zouden kunnen komen en waar het mogelijk was een paar korte, niet te zware, wandelingetje te maken: Gavarnie. Op de bonnefooi kwamen we in Gavarnie aan en bij de VVV vonden we het meest geweldige vakantiehuis. Afgelegen, met grote zonnige tuin en met schitterend uitzicht op het Cirque de Gavarnie. Dit uitzicht maakt deel uit van mijn moment van deze vakantie. We zaten naast elkaar, keken naar de bergen en besloten dat we volgend jaar sowieso weer naar de bergen zouden gaan.

P1140145

Aan het begin van mijn verlof zijn we nog een weekje naar Noordwijk geweest. Nog nooit was ik langer dan een weekend in het familiehuisje en we gingen dit keer tien dagen. Ik vond het heerlijk. Lekker in de tuin op een ligstoel, elke dag op de fiets of lopend naar het strand en ook dichtbij genoeg om vrienden te ontvangen. Het mooiste moment was denk ik wel de zonsondergang, denk je ook niet…Linda?

P1100084