Rubens, Van Dyck & Jordaens. Vlaamse schilders uit de Hermitage

Afgelopen woensdag bezocht ik, via de personeelsvereniging van mijn werk de tentoonstelling Rubens, Van Dyck & Jordaens Vlaamse schilders uit de Hermitage. 17-09-2011 t/m 16-03-2012. Hermitage Amsterdam. Een tentoonstelling die toevallig ook op mijn tentoonstellingen-wensenlijstje stond. Nu vraag ik me af waarom in hemelsnaam, maar ik had natuurlijk geen voorkennis. Ik had geen recensies gelezen over de tentoonstelling, ik had niemand gesproken die er was geweest en ik heb me dus volledig laten leiden door de grote namen in de tentoonstellingstitel.

De personeelsvereniging had er een heel leuk uitje van gemaakt. We moesten ons tussen 18.00u. en 18.30u. verzamelen bij de Hermitage, die op woensdagavond altijd open is. Een aanrader om rond die tijd te gaan trouwens, over het algemeen is het heel rustig. Bij aankomst stond men klaar met goed gevulde tasjes, met voor iedereen twee broodjes, een krentenbol, een mandarijn, twee mini-reepjes en een pakje sap. Wat luxe!

Om 18.30u. begon de rondleiding. De rondleidster van mijn groepje bleek ook bij ons in het museum rond te leiden, waardoor ze interessante links kon leggen tussen de diverse kunstenaars en hun werken (in beide musea). Het is dat de dame zo enthousiast kon vertellen. Ze ging in op hoe goed Rubens kon schilderen, over hoe zijn atelier onder zijn leiding werkte en wees ons op details. Rubens is een ster in het schilderen van huid en in het verlevendigen van de geschilderde personen. Door het aanbrengen van witte hooglichtjes (kloddertjes verf) in de ogen, ziet zo’n persoon er opeens een stuk levendiger uit. En Rubens wist heel goed wat compositie deed voor een schilderij.

Tijdens haar enthousiaste verhaal vroeg ik me opeens af waar de tentoonstelling over ging.

Er hangen een aantal grote namen bij elkaar omringd door iets minder bekende (bij het brede publiek) Vlamingen. Een aantal schilderijen zien er niet heel goed uit en komen duidelijk uit het depot van de grote Hermitage. Nu was dit altijd al de bedoeling, de Hermitage leent natuurlijk niet hun topstukken uit die daar op zaal hangen. Maar toch, ik miste wat. Ik miste echte topstukken. Een aantal schilderijen was trouwens wel speciaal voor de tentoonstelling opgeknapt en er hangen zeker een paar mooie grote doeken, maar  om daar nu speciaal voor naar de Hermitage te gaan…nee, dat zou ik geloof ik niet aanraden. Daarnaast is er geen verhaal, geen thema, geen kunsthistorische inhoud. En ondanks dat ik laatst laaiend enthousiast was over een tentoonstelling in Wenen zonder kunsthistorische inhoud (Winterlandschappen in het Kunsthistorisches Museum) mis ik het deze keer echt. In Wenen hing tenminste nog de crème de la crème.

Ik heb een hele gezellige avond gehad en dankzij de rondleidster nog wat opgestoken ook  maar voordat ik een volgende keer weer naar de Hermitage Amsterdam ga, zorg ik dat ik van te voren eerst wat recensies lees om een nieuwe teleurstelling te voorkomen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s